Reisverslagen

ADOPTIE | Ons verhaal | Kamertje | Voorstel | Verslag 1e reis | verslag 2e reis | Hechting | Polen | Procedure | Adoptie links

Onze eerste reis was van 9 mei 2007 t/m 12 mei 2007. Hieronder een verslag(je).....;-))))

9 Mei 2007
Vroeg op, want onze vlucht vertrekt al om 7:40.
Aangekomen op Schiphol blijkt dat er iets niet in orde is met onze reservering, ze kunnen ons niet vinden in het systeem. Ja hoor, zitten we net op te wachten! Maar gelukkig was het vrij vlot uit de wereld, we bleken op onze voornamen in het systeem te staan, ze hadden onze voornamen en achternamen gewoon achter elkaar geplakt. Dus dat je ticket op exact dezelfde naam moet staan als in je paspoort, ach valt blijkbaar ook wel mee.
Na 1,5 uurtje vliegen geland in het regenachtige Warschau.
Ons vliegtuig, een Tupolev met 70 zitplaatsen


In het centrum van Biala Podlaska		 Met de taxi naar het ‘minibusjes’ station. Na een kopje koffie in het busje gestapt wat ons voor het wereldbedrag van 15 zlt pp (nog geen 4 euro) 150 km verderop naar Biala Podlaska zou brengen! Na 2,5 uur hobbelen in het busje waren we (eindelijk) in de plaats waar ons kereltje woont. Rare gewaarwording.
Hup, in de taxi, naar het hotel. Koffer uitpakken en op verkenning. Biala Podlaska is een leuk klein plaatsje. Een hapje eten in het hotel en daarna wachten onze contactpersoon voor de komende 2 dagen, die er om een uur of 22:00 zou zijn. Nog even zitten babbelen en voor je het weet is het half 12. De hoogste tijd om naar ons bedje te gaan, want de volgende dag zal wel spannend worden. Omdat we zo moe waren sliepen we, ondanks de spanningen, toch nog vrij vlot en waren de volgende dag dus redelijk goed uitgeslapen.

10 Mei 2007  
De dag!!!!!!!! Vandaag gaat het gebeuren!!!! Om half 9 zaten we netjes in pak en rok aan het ontbijt (ik in rok en Kees in pak en niet andersom!). Om 10 uur hadden we onze afspraak met de adoptiecommissie. Toch met de nodige zenuwen in ons lijf komen we aan. De directrice ontvangt ons heel erg hartelijk. We gaan eerst even in haar kamertje ‘bijkomen’ en ze probeert ons echt even op ons gemak te stellen. Vervolgens naar een andere kamer waar ook de psychologe en pedagoge aan tafel zitten. Natuurlijk krijgen we koffie en staat er een hele schaal met koekjes voor ons klaar. We krijgen de gelegenheid om al ons vragen te stellen. Naderhand horen we van onze contactpersoon dat ze zeer onder de indruk waren dat we zo goed voorbereid waren en dat we duidelijk wisten wat we konden verwachten. Ah, 1e compliment is binnen!!! Maar daarna…..naar het pleeggezin!!!!
Als we aankomen slaapt Jakub nog, dus we hebben ruim de tijd om onze vragen verder te stellen over Jakub. We krijgen veel info over de dagelijkse gang van zaken waar we natuurlijk heel blij mee zijn! Ook de pleegmoeder is heel geïnteresseerd in ons en wil van alles van ons weten. Ik vraag me af wie er zenuwachtiger is, de pleegmoeder of wij ;-))) Uit een andere kamer horen we wat geluidjes komen, Jakub wordt wakker!!!
De pleegvader geeft hem eerst een flesje, daarna mogen we naar hem toe. Hij staat inmiddels in z’n bedje en is al goed wakker. Kees wordt van top tot teen opgenomen, die schijnt hij wel interessant te vinden. Onze contactpersoon ‘moedigt’ ons aan dat we hem best mogen aanraken maar we vinden het allebei geloof ik nog een beetje ‘eng’. We willen ook niet ‘zomaar’ binnen komen banjeren en het kereltje helemaal overdonderen. Maar hij lacht al vrolijk naar ons. Jakub wordt uit z’n bedje gehaald. Al die vreemde mensen om zich heen (stuk of 9, inclusief 2 stagiaires!!) is toch best indrukwekkend! In de gang kruipt hij vrolijk rond en de pedagoge van de adoptiecommissie pakt hem op. Even later pak ik Jakub van haar over. Ik heb hem voor het eerst vast!!!! En hij vind het prima!!!! Ik straal helemaal en zou het liefst hard met hem wegrennen!!!!!! Maar ja, geduld is een schone zaak.
Achteraf bleek dat nog wel een aardige zet van mij te zijn, want de pedagoge heeft tegen verschillende mensen vertelt dat ze dat zo’n mooi moment vond dat ik hem van haar over pakte!!! Maar natuurlijk was het voor ons ook een heel erg mooi moment. In de kamer verkent hij alles. We hebben een teletubbie bal voor hem meegenomen die de beroemde teletubbies geluidjes maakt. Die vind hij prachtig, al zijn die geluidjes eerst wel een beetje raar. Maar het is een heel onderzoekerig ventje en al snel heeft hij door dat dat geluid komt door de beweging. Hij is heel erg actief en de bal wordt dan ook aan een grondige inspectie onderworpen. In de huiskamer zit een verhoging van een paar treden, en hij krijgt het voor elkaar om omhoog te klimmen met bal!!! Prachtig om te zien.
We spelen met hem en we genieten voor 200%. Dat er allemaal mensen om ons heen zitten, zien en merken we niet meer, we zien alleen maar ons kereltje! Wat is hij leuk, wat is hij lief, wat speelt hij toch leuk, wat lacht hij toch leuk!!! We zijn verliefd!!!!!!! Uiteraard gaat de tijd veel te snel en moeten we weer terug naar ons hotel. We eten wat en al snel is het weer tijd om terug te gaan. Jakub zit weer op ons te wachten! We mogen weer een poosje met hem spelen. Ook nu gaat de tijd weer veel te snel en moeten we weer afscheid nemen. Als we weggaan begint Jakub zelfs een beetje te huilen……snik..

11 Mei 2007
Om 11:00 gaan we terug naar de adoptiecommissie voor het tekenen van de officiële rechtbank aanvragen. Een heel speciaal moment wat we uiteraard vastleggen. De directrice merkt nog op dat we een stuk ontspannender zijn dan gisteren ;-))) ’s-Middags mogen we nog een keertje naar Jakub. De pleegmoeder zit buiten al op ons te wachten met Jakub op d’r schoot. Hij ziet erg heel schattig uit met z’n mutsje op (wij liepen zonder jas….;-)) We mogen nog een poosje met hem spelen en hij (en wij!) vermaken ons prima! Ik moet kiezen tussen filmen, foto’s maken of spelen, ik doe het liefst alles tegelijk om maar zo min mogelijk te missen. Dit is (voorlopig) ons laatste bezoek, omdat hij het gisteren al niet leuk vond dat we weggingen. Uiteraard vinden we dat jammer. Beter zo, dan dat hij het op een schreeuwen zet als we aankomen!!!! ;-))))))) Bij het afscheid is het allemaal wel emotioneel, zowel voor ons als voor de pleegouders. Ze geven ons nog wel een reuze compliment mee: We mochten hem wel gelijk meenemen want zij konden zien dat hij goed terecht zou komen!!!! We wandelen nog wat rond en eten in het hotel. Daarna onder de wol om morgen de terugreis te maken.

12 Mei 2007  
Vandaag gaan we echt terug naar huis. De reis naar Warschau verloopt prima. Als het vliegtuig opstijgt zie ik Polen onder mij verdwijnen en moet ik toch even een traantje laten. We zijn nu echt weg…..snik. Thuis gekomen ruilen we “Dancing with the stars” snel om voor onze eerste blik op de video!!!!! We zijn daar wel heel erg blij mee en hebben ‘m inmiddels al een paar keer gezien!!! En nu moeten we wachten. 14 mei zijn de papieren naar de rechtbank gegaan. En nu wachten wanneer de rechter tijd heeft. De adoptiecommissie hoopt dat we over een paar weken terug kunnen, maar uiteraard kunnen ze daar niets met zekerheid over zeggen. Kan ook zomaar wat langer duren. We wachten maar af. We gaan maar extra hard duimen!!!!