Justitie

Polen

Ik wil jullie graag wat over hechting vertellen. Ik hoop dat jullie de moeite willen nemen om dit door te lezen. Dit is niet alleen in ons belang, maar zeker in het belang van ons kindje!!!!

Het begrip hechting

In de eerste paar maanden van een kind wordt de basis gelegd voor je verdere leven. Veel adoptiekinderen hebben in de eerste maanden of jaren van hun leven te maken gehad met veel verschillende verzorgers, die allemaal andere eisen aan hen stelden, of met een onvoorspelbare verzorger, die de ene keer wél aanwezig was en aandacht voor het kind had en de andere keer niet. Adoptiekinderen hebben daardoor vaak al meerdere keren geprobeerd zich te hechten aan verzorgers, maar voelden zich steeds weer in de steek gelaten . Eerst door de biologische moeder die niet voor het kind kon zorgen, daarna door verschillende verzorgers in een weeshuis en soms ook door een pleegmoeder, bij wie het tijdelijk geplaatst werd, toen een adoptie geregeld ging worden. Wanneer een kind geen kans heeft gehad om zich goed te hechten aan de verzorger, is het heel moeilijk voor een kind, om zich wel goed te gaan hechten aan de adoptieouders.

De adoptieouders zien er voor het kind vreemd uit, ruiken vreemd, praten raar en doen alles anders dan het kind het gewend was. Vaak wist het kind in het weeshuis op welke manier ze kon krijgen wat ze nodig had (vechten om aandacht/eten/etc.: "overlevingsdrang"), terwijl dit gedrag bij adoptieouders niet meer nodig is en niet geaccepteerd wordt. Sommige kinderen zijn niets gewend en voor hen is alles wat er gebeurt na de adoptie nieuw, vreemd en beangstigend. Dit betekent niet, dat alle adoptiekinderen onveilig gehecht zijn. Wél is het zo, dat voor de meesten geldt, dat vanwege hun achtergrond de hechting niet optimaal heeft kunnen verlopen.

Wat kunnen jullie doen
	Adoptie is in die zin bijzonder, dat er niet vanzelf een hechte band is tussen het kind en de ouders. Dit in tegenstelling tot de situatie waarin een biologisch eigen kind geboren wordt. De band tussen ouder en adoptiekind moet groeien; het kindje moet leren hechten (je kunt het vergelijken met eenkennig worden). Dit proces kost veel tijd, waarbij de ouders, familie, vrienden en bekenden veel voor het kindje kunnen betekenen.
Wij willen jullie dan ook vragen de eerste tijd afstand te houden! Neem hem niet op schoot, geef hem geen knuffel of aai over zijn bolletje! (ook niet als hij zelf naar u toe komt kruipen of lopen). Geef hem niet te veel aandacht met geluid, woordjes en spelletjes. Geef hem vooral niet rechtstreeks cadeautjes, koekjes, snoepjes, drinken e.d.. Het is de bedoeling dat alle contacten met volwassenen in de gewenningsperiode via ons loopt, zodat hij leert wij zijn ouders zijn. Kort gezegd: kijken mag, aankomen (nog) niet!

Wij realiseren ons dat niet altijd even makkelijk zal zijn en dat het heel geforceerd en onnatuurlijk over kan komen. En jullie hebben gelijk! Dat is het ook! Maar er is in het begin nu eenmaal geen natuurlijke band, deze zal moeten groeien!! Als jullie aan bovenstaande 'regels' houden, kunnen jullie ons helpen om het hechtingsproces goed op gang te brengen.

En nu vragen jullie jullie misschien af hoelang we dit vol moeten houden? Ja, daar staat (helaas) geen maat op. Het ene kind went (en hecht) nu eenmaal sneller dan het andere. Dat heeft veel met het karakter van het kind te maken maar natuurlijk ook met wat het kindje al precies heeft meegemaakt. Om te beginnen willen we graag een periode van 3 maanden na thuiskomt aanhouden. Vanaf daar kijken we wel verder. Jullie begrijpen vast wel dat we niet van de ene op de andere dag kunnen roepen: Nu is hij veilig aan ons gehecht!!

PS. Bovenstaande informatie komt van vele adoptiedeskundigen. En wie zijn wij, als onervaren (adoptie) ouders om aan hun deskundigheid te twijfelen en het beter te weten!!! Enne....dit geldt ook voor opa's, oma's, tantes, ooms en andere....